Son günlerde Silivri’nin siyasi gündeminde yaşanan gelişmeler, hepimizi ister istemez düşündürüyor.
YENİ Parti Silivri İlçe Başkanı Doruk Bulut’un tutukluluk süreci devam ederken, eşi Filiz Bulut’un da bir soruşturma kapsamında gözaltına alınması, kamuoyunda yeni soruları beraberinde getirdi. Ben de hem genç bir gazeteci hem de YENİ Parti Silivri üyesi olarak, yakından takip ettiğim bu gelişmeler üzerine birkaç söz söylemek istedim.
Ancak daha en başından bir konunun altını çizmek isterim: Bu gazetenin yayıncılık anlayışı herhangi bir siyasi partinin yanında ya da karşısında konumlanmak değil, kamuoyunu doğru, tarafsız ve sorumlu bir şekilde bilgilendirmektir. Benim siyasi bir partiye üye olmam da burada kaleme aldığım değerlendirmelerin gazetenin kurumsal görüşünü temsil ettiği anlamına gelmez.
Gelelim asıl meseleye…
Bugün konuşmamız gereken yalnızca kimin gözaltına alındığı, kimin tutuklandığı ya da kimin hakkında hangi iddiaların ortaya atıldığı değil. Bence asıl konuşmamız gereken, bütün bu gelişmeler karşısında hukuka ve adalete nasıl yaklaşmamız gerektiği.
Çünkü hepimizin bildiği, fakat zaman zaman unuttuğu önemli bir gerçek var: Bir insanın hakkında soruşturma yürütülmesi, o insanın suçlu olduğu anlamına gelmez.
Elbette ortada iddialar varsa araştırılmalı. Deliller varsa incelenmeli. Hukuka aykırı bir durum söz konusuysa gereken yapılmalı. Buna kimsenin itirazı olmamalı.
Ama bir o kadar önemli başka bir gerçek daha var. Henüz yargılama tamamlanmamışken, bir insanı toplumun gözünde peşinen mahkûm etmek de adalet anlayışıyla bağdaşmaz. Adalet yalnızca suçluların cezalandırılması değildir. Suçluluğu kanıtlanmamış insanların haklarını koruyabilmektir de.
Üstelik konu siyaset olunca, ne yazık ki bu ayrımı yapmak bazen daha da zorlaşıyor.
Bir siyasi parti yöneticisinin adının soruşturmayla anılması, kimi zaman doğrudan o partinin tamamına yönelik değerlendirmelere dönüşebiliyor. Oysa bir kişinin karşı karşıya kaldığı hukuki süreci, aynı siyasi çatı altında bulunan herkese mal etmek doğru değildir. Diğer taraftan, siyasi yakınlıklarımızın da bizi gerçeklerden uzaklaştırmasına izin vermemeliyiz.
Benim için mesele tam olarak burada başlıyor.
Bir insana duyduğumuz yakınlık, hukuki iddiaları görmezden gelmemize neden olmamalı. Bir insana duyduğumuz siyasi uzaklık da onu peşinen suçlu ilan etmemize gerekçe oluşturmamalı. Bence adil olabilmek biraz da bunu gerektiriyor.
Burada biz gazetecilere düşen sorumluluğu da unutmamak gerek.
Gazetecilik yalnızca bir haberi herkesten önce duyurmak değildir. Haberin doğruluğunu sorgulamak, kelimeleri dikkatle seçmek ve henüz netleşmemiş meseleleri kesinleşmiş gibi aktarmamaktır. Çünkü bazen bir haberin başlığında kullanılan tek bir kelime bile insanların hayatında ciddi sonuçlar doğurabilir.
Hele ki konu devam eden bir adli soruşturmaysa…
Toplumun haber alma hakkı ne kadar önemliyse, kişilerin masumiyet karinesine ve itibarına saygı gösterilmesi de o kadar önemlidir. Elbette kamuoyunun soru sormaya hakkı var. İnsanlar neler yaşandığını, soruşturmanın hangi aşamada olduğunu ve bundan sonra nasıl bir süreç izleneceğini bilmek isteyebilir.
Bu son derece doğal.
Ancak sorularımıza cevap ararken, henüz yargının vermediği bir hükmü kendi kendimize vermemeye de dikkat etmeliyiz. Bugün bir başkasının yaşadığı hukuki süreçte savunduğumuz ilkeler, yarın bizim de güvencemiz olabilir.
İşte bu yüzden adalet meselesini kişilere, unvanlara veya siyasi partilere göre değerlendirmememiz gerektiğine inanıyorum.
Kim olursa olsun, hangi siyasi görüşü savunursa savunsun, herkesin adil yargılanma ve kendisini savunma hakkı vardır. Devam eden soruşturmaların tüm yönleriyle aydınlatılması, iddiaların somut delillerle değerlendirilmesi ve hukuki sürecin sağlıklı biçimde tamamlanması hepimizin ortak beklentisi olmalı. Çünkü adaletin gerçekten adalet olabilmesi için yalnızca bizim tarafımızda olduğunu düşündüğümüz insanlara değil, herkese aynı ölçüde uygulanması gerekir.
Ve son olarak…
Bir gazeteci olarak bizlerin görevi, kimseyi suçlu ya da suçsuz ilan etmek değil. Gerçeğin peşinden giderken hukukun çizdiği sınırları ve insanların temel haklarını gözetebilmek.
Unutmayalım: Bir insan hakkında hüküm vermek kolaydır. Asıl mesele, hüküm verilene kadar adalet duygumuzu kaybetmemektir.
Meryem Kay
